گفتگويی با خدا

              ‌«‌‌ ادعونی استجب لکم »

سال هاست که همیشه قبل از اینکه بخوابم باهات حرف میزنم٬ برات 

از همه چی میگم٬ از اینکه چرا اینجوری شد ؟ باید چی کار میکردم؟

باید چی میگفتم؟ ...

بعضی وقتا هم که خیلی دلم گرفته بود و یه عالمه بغض تو گلوم بود

میزدم زیر گریه٬ خیلی راحت باهات حرف میزدم آخه تو تنها کسی

بودی و هستی که به حرفام گوش میدی بدون اینکه از شنیدنشون

خسته بشی...

حالا بعد این همه مدت دوستیمون یه بار یه سوال ازت کردم و حالا

مدتهاست که منتظرم جواب بدی اما صدات رو نمیشنوم...

چرا من نمیتونم صدای تو رو بشنوم ؟ و چرا جوابمو نمیدی؟ شاید

اصلا دوست نداری که جواب منو بدی ٬ آره حتما دوست نداری.....

اما هر چقدر که جواب ندی و هیچی نگی من بازم باهات حرف

 می زنم و  فقط واسه تو گریه میکنم٬ چون تو هم صدای منو میشنوی

و هم گریه هامو می بینی٬ هر چند که من قادر دیدن چشات و شنیدن

صدات نیستم.......

      ((  ای ستاره

         ای ستاره ی غریب!

         ما اگر ز خاطر خدا نرفته ایم

         پس چرا به داد ما نمی رسد؟

                             ما صدای گریه مان به آسمان رسید

                             از خدا چرا صدا نمی رسد؟!........))

                                                             فریدون مشیری

 

/ 0 نظر / 3 بازدید